موسیقی را از کجا شروع کنیم؟

امسال که قرار شد رویکردمون رو مدون کنیم، به طور جدی‌تری با مباحث مختلف روبه‌رو می‌شیم که انصافاً برای خیلی‌هاشون هنوز پاسخ درخوری پیدا نکرده‌ایم. مثلاً در مورد آموزش موسیقی ابهاماتی وجود دارد که حل مسأله رو دچار مشکلاتی کرده است. اساتید موسیقی به تفاوت‌های موسیقی ایرانی و موسیقی کلاسیک اشاره می‌کنند و این که کسی که گوشش با گامهای موسیقی کلاسیک خو گرفته، درک فاصله‌ها در موسیقی ایرانی برایش دشوار خواهد شد یا این که گوش دادن به موسیقی ایرانی بستر مناسب‌تری را برای ادامه کار در این موسیقی فراهم خواهد کرد. از طرفی حذف موسیقی کلاسیک با آن همه غنا را چگونه توجیه کنیم. این روزها به شدت به این فکر می‌کنیم که برای ورود به این حوزه از کجا و چگونه باید شروع کرد. بچه‌ها باید چی گوش کنند. ارتباط آن‌ها با ساز و نواختن موسیقی چگونه باید باشد؟ در نظر بگیرید که در فضایی که آن‌ها هستند با جو غالب تلویزیون و سایر رسانه‌ها سلیقه‌ی موسیقایی‌شان چه گرایشی پیدا می‌کند. وزن هر موسیقی چقدر باید باشد؟ و چطور و چگونه‌های دیگری که کار این روزهای ماست.

داریم به این‌ها فکر می‌کنیم ولی از آنطرف خیلی هم نمی‌توانیم دست‌دست کنیم. بچه‌ها تشنه‌ی موسیقی‌اند و با هر ریتمی از خود بی‌خود می‌شوند. بعضی‌هایشان دیوانه‌وار با ساز ارتباط برقرار می‌کنند و مدت‌ها با آن ور می‌روند.

 

این نوشته در نیمکت ارسال و , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاه‌ها بسته هستند.