خلوت زیر پله

یه جاهای دنجی پیدا می‌شه که آدم دوست داره زمان‌هایی رو در اونجا بگذرونه. یه رستوران دنج، یه پارک دنج، یه کافی‌شاپ. ما تو رها یکی از این جاهای دنج رو درست کردیم. یه زیر پله که خیلی کثیف و به هم ریخته بود، ولی در همون وضعیت هم کاملاً هوس‌انگیز به نظر می‌رسید. امروز این زیر پله رو تعمیر کردیم و یه رنگ خوشگل هم به سر و روش زدیم. کفِ اون رو هم با تاتامی فرش کردیم. شده یه خلوت راحت. و انگار همین احساس رو بچه‌ها هم دارند، چرا که از همون بدوِ ورودشون تجمع در زیر پله به چشم می‌اومد و اون رو به اتاق‌های روشن و بزرگ ترجیح می‌دادند. چقدر آدم به این خلوت نیاز داره، جایی برای اینکه تو خودت فرو بری، فکر کنی، مرور کنی و مشکلات به طور معجزه‌آسا حل شه و تو سبک بشی، سبکِ سبک. و چقدر این جاهای دنج تو این دوره کم شده.

 

این نوشته در نیمکت ارسال و , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>